Spor dünyasında anlatılan bir hikâyedir…
Fransa Federasyonu büyük bir proje başlatır.
Her şeyi kitapta yazdığı gibi yaparlar.
Sistem kusursuzdur, planlama kusursuzdur…
Adeta Mercedes fabrikasından çıkar gibi oyuncu yetiştirmeyi hedeflerler.
Ve gün gelir…
Onların en önemli turnuvası olan Roland Garros’u bir Amerikalı tenisçi kazanır.
Federasyon başkanı bütün antrenörleri toplar.
Ve tek cümleyle hepsini kovar:
“Bu Amerikalı sizin dediğiniz gibi kolunu açmıyor…
Hiçbir şeyi kitaptaki gibi yapmıyor.
O zaman o kitapları da yırtıp atın.”
Çünkü gerçek sahadır…
Gerçek, tozdur, çamurdur, baskıdır…
Gerçek, karakterdir.
Bizde de zaman zaman antrenör gelişim seminerleri olur.
Hep merak ederim…
Konuşmacı olarak katılan kaç kişi yılda beş uluslararası turnuva görüyordur?
Kaçı son beş yılda A Milli Takım seviyesine oyuncu çıkarmıştır?
Kaçı o yolun sancısını, uykusuzluğunu, kırılma anlarını yaşamıştır?
Teoride her şey doğrudur…
Ama pratikte hiçbir şey kitapta yazdığı gibi değildir.
Sporcu yetiştirmek; sayfa çevirmekle değil, karakter inşa etmekle olur.
Bazen kuralları esnetmekle…
Bazen ezber bozmakla…
Bazen de “deli” cesaretiyle hareket etmekle…
Çünkü biraz “crazy” (deli) olmadan, bu zorluklarla baş etmek mümkün değildir.
Sisteme körü körüne bağlı kalan değil,
gerektiğinde sistemi sorgulayan kazanır.
Ve bazen…
Gerçek gelişim, kitapları kapattığın yerde başlar.
