Aşk ve mantık bir gün yolda karşılaşırlar. Mantık buyur eder aşkı:
"Buyur aşk, sen önden geç!" Der. Aşk düşünür önce, sonra da cevap verir:
"Beni önüne katarsan ele geçiririm o kalbi ve artık sana ihtiyaç kalmaz!" .
Mantık gülümser, ve kendinden emin bir sesle o acı gerçeği haykırır:
"Sen önden gidiver aşk kardeş, sen bitince ben başlıyorum!".
Aşkla mantığın ilişkisini hikayeleştirmeye çalıştım sizler için. Sizce de durum bundan ibaret değil mi? Mantık, gerçekten aşk sizden çekip gittiği zaman devreye girmiyor mu? Mantıklı aşk var diyebilir misiniz? Ya da kişi mantığıyla hareket etmeye çalışıyorsa, o aşk olur mu? İnsan, kalbi biri için alev alev yanarken sağlıklı düşünüp mantıklı bir karar verebilir mi?
