Millî takım antrenörlüğü, her antrenörün hayalidir.
Ancak 12 yaşından A takıma kadar oyuncu yetiştiren, yıllarını bu işe veren, emek harcayan ama millî takımların hiçbir kademesinde görev alamayan antrenörlerin olduğu bir ortamda liyakati konuşmadan geçemeyiz.
Türk futbolunda yaşananlar ise ayrı bir tartışma konusu. Son Dünya Kupası büyük bir hayal kırıklığıyla sonuçlanırken bütün faturanın Montella’ya kesilmesi, federasyon yönetiminin sorumluluğunu ortadan kaldırmıyor.
İstifa tartışmalarının yaşandığı bir ortamda, Sergen Yalçın’ın dört yıllığına A Millî Takım’ın başına getirilmesi de soru işaretlerini beraberinde getiriyor.
Elbette geleceği kimse bilemez. Yalçın’ın bu sistemsizlik içinde nasıl bir sistem kuracağını, neler başaracağını zaman gösterecek.
Ancak mesele yalnızca kimin başarılı olacağı değil, kimin hangi ölçütlerle o göreve getirildiğidir.
Çünkü bazen bir göreve gelmek şans, bazen de yılların emeğinin karşılığını alamamaktır.
Zaman ile liyakat her zaman dost değildir. Bazen zaman, liyakatin önüne geçer.
Liyakat yalnız kalır, emeği görmezden gelinir, hak ettiği kapılar yüzüne kapanır.
Ama zaman geçer, dengeler değişir, gerçekler ortaya çıkar.
Günün sonunda herkes hak ettiği yerde olur.
Liyakat geç kalabilir ama geldiğinde hak ettiğini de beraberinde getirir.
