Belçika–Türkiye maçını seyrederken, üzülerek yıllar öncesine gittim.
Ankara PTT Spor ve Ankaragücü altyapıları geldi aklıma.
Yıldız ve genç takımlarda 9 numara için üç kişi mücadele ederdik.
Üçümüz de 11’de oynayabilmek için yarışırdık.
Çabukluk…
Kıvraklık…
Zekâ…
Üçü bir aradaysa 9 numara olabilirdin.
Kuvvetliydin ama zekân yoksa olmazdı.
Çabuktun ama oyunu okuyamıyorsan olmazdı.
Topu ayağına aldığında ne yapacağını bilmek yetmezdi; top gelmeden ne yapacağını düşünmen gerekirdi.
9 numara olmak kolay değildi.
Ve o forma için gerçekten büyük bir mücadele vardı.
Bugün ise 80 milyonluk bir ülkede, milli takım seviyesinde yıllardır gerçek anlamda bir 9 numara arıyoruz.
İnsan üzülüyor.
Sanki yıllar içinde bir şeyleri kaybetmişiz.
Dinozorların neslinin tükenmesi gibi…
9 numaranın nesli tükenmiş.
Peki neden?
Çocuklar sabahtan akşama kadar okulda.
Spor yapmak isteyen çocuk için imkânlar her geçen gün daha pahalı.
Spor okulları bile paralı.
İyi altyapı antrenörlerinin sayısı azalıyor.
Mahalle futbolu yok oluyor.
Çocukların sokakta, okulda, sahada saatlerce oynadığı dönemler bitiyor.
Sonra dönüp Avrupa’da yetişmiş oyunculara bakıyoruz.
“Belki oradan bir 9 numara çıkar.”
Süper Lig’in büyük takımlarında 9 numara pozisyonu ise çoğu zaman yabancı oyunculara emanet.
Sonra milli takımda aynı soruyla karşı karşıya kalıyoruz:
Bizim 9 numaramız nerede?
Montella’nın bu konuda söylediği bazı şeylere belki de tek bir noktada hak vermek gerekiyor:
Gerçekten 9 numara yetiştiremiyoruz.
Ama mesele sadece Montella değil.
Mesele sadece bugünün milli takımı da değil.
Bu, yıllar içerisinde hepimizin payının olduğu daha büyük bir hikâye.
Belki bilerek, belki bilmeyerek…
Çocuğun oyununu azalttık.
Sahalarını azalttık.
Altyapıları zayıflattık.
İyi antrenörün değerini azalttık.
Sonra da yıllar sonra karşımıza çıkan boşluğa şaşırdık.
Arda Güler olmasa, bugün milli takım maçında futbolun bize verdiği heyecanı başka nerede arayacağız diye insan düşünüyor.
Çünkü artık sadece oyuncu kaybetmedik.
Bir futbolcu yetiştirme kültürünü kaybetmeye başladık.
Ve bugün sahada 9 numarayı ararken aslında biraz da geçmişimizi arıyoruz.
Ankara PTT Spor’un, Ankaragücü’nün yıldız takımında 9 numara için birbirimizle yarıştığımız o günleri…
Üç çocuk, bir forma…
Ve o formayı almak için duyulan tarifsiz heyecanı.
Belki de en acısı şu:
9 numaranın nesli bir gecede tükenmedi.
Yıllar içinde hep beraber tükettik.
Biz farkına vardığımızda ise…
Sahada 9 numara kalmamıştı.
